Den Haag Centraal

 

Den Haag Centraal plaatste het beeld Die Reckstange flink in de uitagenda / Exposities, editie 24 februari

Opening

Een druk bezochte opening met een prachtige introductie op mijn werk door Wim van Sinderen (curator Fotomuseum Den Haag)!

foto: Paul Hondtong

foto: Sanne Brienen

foto: Sanne Brienen

Inrichten van de zaal

Vandaag hebben we het werk gehangen. Het ziet er prachtig uit. Heerlijk om te zien ontstaan wat zolang alleen maar schetsen waren! De foto’s zijn prachtig gedrukt door André Beuving en al het werk tezamen maakt een rijke indruk.

Ondanks alle voorgaande testen lopen we aan tegen een onverwachts probleem met de grote, niet geplakte foto’s: lage luchtvochtigheid. De gortdroge lucht trekt de afdrukken als hoepeltjes van de muur. Om de spanning uit de print te laten ontsnappen hangen we ze op met slechts twee spelden aan de bovenzijde. De onderzijde verzwaren we volgens een verfijnd systeem:

Nog drie dagen tot de opening; het droge vriesweer houdt aan…

Boek wordt gedrukt

Het kunstenaarsboek dat verschijnt bij de expositie wordt op dit moment gedrukt!

Het boek is een luxe editie (gebonden, hardcover, 20 x 25 cm) van 80 pagina’s, gedrukt in full color en omvat 48 foto’s. Elk boek komt met originele print van 18 x 24 cm.

De oplage van het boek is beperkt tot 30 exemplaren. Bij aanschaf van het boek kan er een keuze gemaakt worden uit drie verschillende foto’s, elk in een oplage van 10.

 

 

 

 

 

Eerste zaalschets

De zalen in Pulchri zijn van museale kwaliteit. Mooi licht, een parketvloer die kraakt zoals het hoort en enorme wanden. Ik fotografeerde de wanden en shopte de nu hangende werken eruit en ben aan het testen welk formaat overeind blijft in deze Weissenbruchzaal.

Erschüttert, achtergrond van het werk

Erschüttert is de neerslag van een verandering in mijn opvattingen over fotografie en onderzoekt de mogelijkheid zelfstandige, losstaande foto’s samen te brengen in een verhaal dat niet zozeer eenduidig is als wel diffuus en gelaagd.

Fotografeerde ik meer dan twee decennia lang de wereld op een formele, afstandelijke en bijna waardevrije manier, op een gegeven moment brak het vlies dat de werkelijkheid over mijn beeld legde en keerde ik de interactie om. Niet langer speelde ik zo droog mogelijke foto’s van de buitenwereld door maar werd mijn binnenwereld de baas. Registratie maakte plaats voor expressie.

In mijn huidige werk is schoonheid geen taboe, buit ik vervreemding uit en hebben klassieke genres als bijvoorbeeld het stilleven weer bestaansrecht. Ik kies het alledaagse in onze wereld tot onderwerp. Zolang er maar beeld en betekenis ontstaat ben ik gelukkig.

Mijn hervonden beeldende ruimte heb ik ingezet bij het werk aan Erschüttert. Veel van het getoonde werk is daardoor als zelfstandig beeld een blijvertje; heeft bestaansrecht buiten het verband van de serie waarbinnen het is ontstaan.

Naast een verandering in de beeldtaal is er een andere ontwikkeling gaande in mijn werk. Inhoudelijk worden mijn uitspraken persoonlijker. Mijn thema’s verschuiven van de registratie van maatschappelijke ontwikkelingen naar een spel met de veel diffusere en minder absolute expressie van ervaringen in mijn eigen leven.

Het op de tentoonstelling gepresenteerde werk is een beeldende uitspraak over mijn eigen wereld. De serie is gebaseerd op ervaringen in mijn directe omgeving: absoluut verlies, vaak voorafgegaan door ongemerkte, sluipende veranderingen.

Het werk ontstond de afgelopen jaren op afgelegen voormalige Russische militaire oeffenterreinen en kernwapenopslagplaatsen rond Berlijn. Locaties die ruim twintig jaar na de Duitse eenwording getuigen van de ongekende vergankelijkheid van een wereld die eens zo absoluut leek.